โครงสร้างองค์ประกอบสายไฟทางทะเล

สายไฟทางทะเลใช้เพื่อเชื่อมต่ออุปกรณ์ไฟฟ้าต่างๆ ในโครงข่ายทางทะเลเพื่อส่งพลังงานไฟฟ้าหรือสัญญาณไฟฟ้า ด้วยการปรับปรุงอย่างต่อเนื่องของระดับการใช้พลังงานไฟฟ้าและระบบอัตโนมัติของเรือ ความหลากหลายและการใช้สายไฟทางทะเลจึงเพิ่มขึ้น สายเคเบิลสำหรับเดินเรือโดยทั่วไปแบ่งออกเป็นสายไฟ สายเคเบิลสื่อสาร และสายเคเบิลความถี่สูงพิเศษ 3 ประเภท ซึ่งสายไฟใช้สำหรับพลังงาน แสงสว่าง และระบบอื่นๆ เป็นสายเคเบิลที่ใช้มากที่สุดบนเรือ สำหรับสายไฟ ความสามารถในการบรรทุกเป็นดัชนีทางเทคนิคที่สำคัญ ขนาดของความสามารถในการรองรับกระแสไฟฟ้าโดยทั่วไปขึ้นอยู่กับระดับการทนต่ออุณหภูมิของวัสดุฉนวนสายเคเบิล ภายใต้เงื่อนไขการวางเดียวกัน ระดับความต้านทานต่ออุณหภูมิจะสูงขึ้น ยิ่งบรรทุกของได้มาก หากอุณหภูมิแวดล้อมสูง และระดับความต้านทานของฉนวนสายเคเบิลที่เลือกต่ำ ดังนั้นอุณหภูมิที่เพิ่มขึ้นที่อนุญาตซึ่งเกิดจากความร้อนในปัจจุบันต่ำมาก จึงไม่ประหยัด เปลือกหุ้มของสายเคเบิลมารีนควรมีคุณสมบัติทนความชื้น ทนน้ำมัน ทนไฟ และทนความร้อน วัสดุเปลือกหุ้มที่ใช้กันทั่วไป ได้แก่ ยางนีโอพรีน โพลิเอทิลีนคลอโรซัลโฟเนต และโพลิไวนิลคลอไรด์ นอกเหนือไปจากปลอกหุ้มตะกั่ว

ภายใต้สถานการณ์ปกติ สายไฟทางทะเลจากภายในสู่ภายนอกสำหรับตัวนำ (แกนเคเบิล) ชั้นฉนวน (ฉนวนสามารถทนต่อแรงดันไฟฟ้าของโครงข่ายได้) ชั้นบรรจุและป้องกัน (ทำจากสารกึ่งตัวนำหรือวัสดุโลหะ) ชั้นป้องกัน ( เพื่อรักษาประสิทธิภาพของฉนวนของสายเคเบิล) และส่วนหลักอื่น ๆ ประสิทธิภาพของฉนวนจะส่งผลโดยตรงต่อความสมบูรณ์ของระบบไฟฟ้าทั้งหมดและการทำงานที่เสถียร ดังนั้น มาตรฐานสากล เช่น IEEE และ IEC/TC18 จึงกำหนดประสิทธิภาพของสายเคเบิลไว้อย่างชัดเจน